Buhay lang talaga kame kapag may bagyo


Ondoy two years ago: memories of tragedy



Wala na kameng pakialam jan sa Ondoy na yan. Malamang ikaw eh may pakialam kase maaaring ikaw ang isa sa mga nakaranas ng hirap sa kasagsagan ng Ondoy. Pero kame, kameng tatlo, kasama mga pamilya at namatay nameng ninuno, eh wala nang paki jan. Kumpirmado naman eh, hindi na ulit babalik yan. Pag bumalik pa yan, asahan mong totoo nga yung 2012: The end of the world. Mas maganda siguro kung inaalala na lang natin yang trahedyang dinala at iniwan sa atin ng bagyong yan. Tama na yung alalahanin natin ang mga pumanaw sa bagyong yan. Tama na yung iniisip na lang naten, pero wag na tayong maghangad pa ng iba. Wag na tayong mag-alala na may darating pa o mauulit pa yan. Siraulo ka kung ganun. Kung may bagyo man, yun eh mahina na lang.

Ngayon, binanggit lang namen yang Ondoy na yan para kunyare nakasunod kame sa uso. Totoo naman, buhay lang kameng tatlo kapag walang pasok kapag may in-announce na suspended sa kalagitnaan ng klase o di kaya eh wala talagang pasok sa paggising natin ng umaga. Netong mga nagdaang araw, alam namin, ramdam namin, na dadating at dadating at pupunta at pupunta at... at... at... at may dadating na bagyo. Yun lang ang inaantay namen para lang makapagkwento dito. Kase nga TAMAD  kame. Hindi naman sa tamad talaga tulad ng iniisip mo. Wala lang kameng gana. Pero mas pogi kaseng pakinggan kung "tamad" ang tawag sameng tatlo kapag walang gana.

Eto na nga. Wala na namang pasok. Pero wala ring kwento. Kase nakakatamad. Kung magkwe-kwento lang din kame ngayon, mauulet na naman yung "Lazy story inside" namen na pinost ng gunggong na si Lenin na ewan namen kung anong pumasok sa utak kung bakit magpo-post ng kwento pero putol naman. Sorry sa lahat ng nadismaya dun. Sorry kung nabitin kayo. Sorry talaga. Sorry kase mauulet pa yon.