The lazy story inside...

Wala naman kaming ibang makwento dito sa ngayon. Iba kase yung naramdaman namen netong mga nagdaang linggo at araw. Yung feeling na nakakagana yung mga nakikita mo sa loob ng eskwelahan pero nakakatamad yung pakiramdam mo.

So, naghahanap ka ba talaga ng kwento ngayon? O sige, pagbibigyan ka namen. Dahil tinatamad kame ngayon, nakakatamad din ang ipopost naming kwento na tsak, ikakatamad niyo rin.

Lunes, tinatamad si Lenin na gumising ng 4:00 ng umaga dahil nagpuyat siya nang dahil sa project ng kanyang ina para sa masteral sa PUP. Bale sa paggawa nya, kasama na dun ang facebook, mgaepal.com, blogging, panonood ng porn youtube at marami pang iba. Kaya kinabukasan, imbis na 4 pa lang eh dapat magsasaing sya, nagising na sya ng 6 at hindi na nakapag saing. Dali-dali na rin syang kumilos pero wala pa rin yun. (FYI: Kahit anong sermong isigaw niyo kay Lenin, hindi pa rin nya bibilisan ang pagkilos.) 6:10 na nung naligo, 6:20 na nung namalantsa at 6:30 na nung nakasakay ng tricycle. At ang masaklap, nakalimutan pa nyang humingi ng allowance sa nanay. Pagdating sa gate ng school, sarado na yung malaking gate, at nakabantay na yung guard. Pagpasok, binigyan sya ng papel. Pero hindi nya na dun sinulat yung violation nya, tuloy-tuloy na siyang lumakad at nilukot na lamang ang papel na binigay. Pagdating sa room, swerte nya dahil wala pang teacher.

Nung nakaraang linggo, nung biyernes (linggo? biyernes?), dumating si Jerome ng 7:20, di namin alam kung bakit. Pero naalala ni Lenin kung bakit nga ba siya pumasok ng late. Bago dumating ang araw ng biyernes, may sinabi si Jerome kay Lenin nung lunes at malungkot sya. Aalis na daw kase yung nanay nya sa biyernes. Padadalhan naman daw sya ng pera dito sa Pilipinas para sa pang-enroll nya. Kung bakit sya malungkot, yun eh dahil isang buwan nya lang nakasama ang nanay nya. At mamimiss nya daw yun ng sobra kesa sa mga chicks nya. Pagpatak ng huwebes, di namin halata ang lungkot sa mukha at kilos ni Jerome. Masaya lang sya, sumasakay lang sa mga patawang kalbo. At dinadaan sa ngiti ang pait na nararamdaman (shet! pang-mkk!). Dumating ang araw ng biyernes. Nanibago ako kase wala akong nakikitang matangkad at palakad-lakad habang may earphone sa tenga (earphone sa tenga? malamang sa tenga! tanga!). At.. at.. at..

...pagdating ni Jerome, malamya. Tamad. Malungkot. Namamaga ang mata at matamlay.

Iku-kuwento pa namin dapat ang iba pang nakakatamad naming kwento kung hindi lang kami inantok at tinamad...

..sa susunod na lang. May bukas pa.